Jego wierszy uczą się na pamięć i recytują w przedszkolach i szkołach mali Polacy. Wiele z nich znamy na pamięć i dobrze pamiętamy przez całe życie. Poetą, który je napisał, to Julian Tuwim.
Był słaby z matematyką, kochał sztukę i poezję
Autor znanych wierszy urodził się 13 września 1894 roku w Łodzi. Tu również rozpoczął swoją edukację. Choć znanym i uznanym poetą został, nie był dobrym uczniem. Przedmiotem, z którym szczególnie miał na bakier, była matematyka.
W 1916 roku Julian Tuwim przeprowadził się do Warszawy. Zaczął studiować prawo i filozofię, ale udało mu się ukończyć tylko jeden semestr studiów. Sztuka i poezja były tymi, które najbardziej go interesowały.
Swoją literacką karierę Julian Tuwim rozpoczął od współpracy z czasopismem Pro Arte et Studio. W 1911 roku przełożył na międzynarodowy język esperanto wiersze Leopolda Staffa. Swój pierwszy wiersz "Prośba" opublikował w 1913 roku w "Kurierze Warszawskim".
Jego twórczość można było znaleźć również w takich pismach jak "Skamander", "Cyrulik Warszawski", "Ilustrowany Kurier Codzienny", "Szpilki". Julia Tuwim poza wierszami, tworzył również teksty dla kabaretów m.in.
- Miraż (1916–1919)
- Czarny Kot (1917–1919)
- Argus (1918)
- Sfinks (1918)
- Qui Pro Quo (1919–1932)
- Kabaretu Banda (1932–1934)
- Cyganeria (od 1924)
- Stara Banda (1934–1935)
- Cyrulik Warszawski (1935–1939).
Jakie wiersze napisał Julian Tuwim?
Był jednym z założycieli grupy poetyckiej Skamander w 1916. W latach 1922–1930 wspólnie z Antonim Słonimskim i Janem Lechoniem pisał szopki polityczne. Współpracował także z Polskim Radiem. Julian Tuwim był autorem wielu popularnych wierszy dla dzieci. To spod jego pióra wyszły recytowane do dziś w szkołach - "Lokomotywa", "Ptasie radio", "Pan Hilary", "Słoń Trąbalski" czy "Bambo".
Wymyślił aż 49 psuedonimów
Mało, kto wie, że Julian Tuwim często posługiwał się pseudonimami. Gdy debiutował podpisał się jako St. M. Był to w pewnym sensie hołd dla Stefanii Marchwiówny. Julian Tuwim poznał ją w 1912 roku. To ona została jego żoną. Poeta był uznawany za rekordzistę, jeśli chodzi o posługiwanie się pseudonimami. Było ich aż 49. Część z nich nawiązywała do nazwisk innych poetów. Nie brakowało w nich poczucia humoru, z którego Tuwim słynął.
Mariusz Urbanek, autor biografii "Tuwim wylękniony bluźnierca" wymienia ich właśnie aż 49. Były to takie nazwiska jak: Roch Pekiński, J. Wim, Oldlen, Czyliżem, Owóż, On-że, Tuvim, Schyzio-Frenik, Folcio-Berżer, Mulek Róż, Gibz i Marmureg, Peer, Tik, Mik i Optyk, Quis, Korek i Amorek, Pikador, Dr Jodocus, Dr Moraviglio, Dr Pietraszek, dr Zajączkowski, Dyzio, T. Slaz, Teofil, Torreador, Sigma, Twardzioch, St. Brzost, Jerzy Wł. Urbański, Robert Galant, Alcybiades Kminek, Ariostefanes, Atoli i wszak, Old Ack, Julian Rozbij Tuwicki, Zenon Pseudeckq, Fra Filippo Sconoppi, Harryman, I. Dem, Ikacy Ikacewicz początkujący poeta, Barbiere di Varsavia, Prof. Baltazar Dziwacki, Profesor Ptaszek, Edumion, Stary małpiarz, Tandal Endymion, Zenon Pseudeckq, Madam Ickiewicz.
Poeta adoptował córkę. Ta założyła fundację
Po powrocie z emigracji Julian Tuwim i jego żona adoptowali z otwockiego domu dziecka córkę Ewę, która w 2006 roku założyła "Fundację im. Juliana Tuwima i Ireny Tuwim". Celem Fundacji jest udzielanie pomocy niepełnosprawnym i nieuleczalnie chorym dzieciom oraz niepełnosprawnej i nieuleczalnie chorej młodzieży, a także sprawowanie opieki nad dorobkiem artystycznym poety oraz jego siostry.
Julian Tuwim odszedł 27 grudnia 1953 w pensjonacie ZAiKS-u "Halama" w Zakopanem. Przyczyną śmierci był wylew krwi do mózgu. Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
